Erika maakt (opnieuw) kennis met folkdans als ze in 1998 naar het Dranouterfestival gaat, waar ze niet uit de danstent weg te slaan is. Op datzelfde festival ontmoet ze mensen uit Asse die haar uitnodigen met de dansgroep "Het Mallepietje" te komen dansen. Vanaf dan schuimt ze samen met hen een hele hoop folkbals af.
Wanneer ze ontdekt dat er in Brussel ook folkdanslessen georganiseerd worden, schrijft ze er zich in bij Frissefolk.

Sinds 2008 assisteert ze Koen Dhondt tijdens lessen en stages en geeft ze zelf ook af en toe initiaties.
Aangezien het lesgeven haar echt aanspreekt, volgt ze een dansanimatorcursus om wat meer achtergrond mee te krijgen. Ze wisselt ook regelmatig van gedachten met andere dansleerkrachten over verschillende manieren om dingen aan te leren, o.a. tijdens een weekendstage voor dansleraars op het Damada-fesitval.
Op binnen- en buitenlandse festivals ontdekt ze andere dansen en stijlen, waardoor ze haar eigen voorkeuren nog duidelijker krijgt.

Haar stijl is omschreven als "aards en toch heel licht".